Tegenwoordig zijn er een aantal fietspaden in de steden Metz en Luxemburg. Maar dikwijls zijn die wel erg smal. Als je kont breder is als je fietsenstuur, pas daar dan maar op! Dan rijden ze letterlijk de vouwen uit je broek.

Een legendarisch dorpje, dat Schengen en het is er mooi ook.

Heel wat meer ruimte om te fietsen krijg je tussen deze twee steden in. Als je op weg bent naar de Alpen of  Italië. Maar vermijdt dan wel de oerlelijke industriegebieden die je overal tussen Thionville en Metz vindt. Het kan enorm veel groener.

De RandoLoup maakte een fietstocht van ruim 100km in het Pays de Trois Frontières en l’ Arc Mosellan. Een tocht die begon en eindigde in het dorpje Vigy (op 10 km van de stad Metz). Twee prachtige fietsroutes van ieder 50km tussen Luxemburg en de stad Metz of één prachtige fietsronde door het onbekende land van de drie grenzen in Lorraine. Met ‘n hapje uit Luxemburg en ‘n kruimeltje Duitsland

Koenigsmacker aan het begin van de Canner vallei

Ik kies voor een prettig en vlak begin, door vanuit Vigy het riviertje de Canner te volgen tot aan Koenigsmacker, waar de Canner zich bij de Moezel aansluit. De vallei van de Canner is gelegen in een rustieke landelijke omgeving. Heuvelachtig en een bont tapijt van bossen, weilanden en akkertjes in allerlei kleuren. Hier en daar ga je door zo’n authentiek Mosellaans dorpje, waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan. Tegenwoordig wonen er vooral Luxemburgers of Fransen die in Luxemburg werken. In de vallei zelf is allang geen werk meer te vinden.

Vroeger was het anders en was dit gebied een belangrijke militaire vesting, vanwege de toenmalige ‘Ligne Maginot’. Talrijke forten en kazernes herinneren nog aan deze periode, vlak na de eerste wereldoorlog. Net voordat ik Koenigsmacker binnenrijdt, passeer ik nog de imposante herenhuizen van de ‘Cité des Officiers’. Wat hadden die een mooi uitzicht over de vallei. Dat gold bepaald niet voor de militairen met een lagere rang, die in ondergrondse bunkers van de Maginot Linie verbleven.

Rustig fietsen over vlakke paden in de Moezelvallei

Het is prettig fietsen door de vallei van de Canner en dat zonder hoogteverschillen. Inmiddels kun je over een grote afstand een apart fietspad volgen. Het in 2009 geplande fietspad tussen de dorpen Elzange en Koenigsmacker ligt er nog steeds niet. Maar de gewone weg is rustig. Net zoals het plaatsje Koenigsmacker zelf. Eens hadden ze een vvv-kantoortje, maar daarin is nu een fysiotherapeut gevestigd.

Na Koenigsmacker heb ik aansluiting op het fietspad tussen Thionville en Apach. Een prachtig traject dat over de gehele lengte de rivier de Moezel volgt. Tussen de kerncentrale van Cattenom en het Luxemburgse Schengen. Wederom alleen vlakke kilometers, maar wel bij een koude en felle tegenwind. Op deze eerste paasdag is het ‘s middags om 12 uur slechts 4°C en het wordt vandaag ook niet warmer dan een schamele 7 graadjes boven nul. Langs de rivier gooien enkele Duitsers en Luxemburgers een hengeltje uit. Door het gure weer zijn er veel minder vissers dan normaal.

Rustig fietsen over vlakke paden in de Moezelvallei

Op naar het wijndorpje Contz-les-Bains.  Tegen een helling van de Moezel aangeplakt, ligt Contz daar mooi te wezen. Letterlijk op steenworp afstand van Luxemburg. Een zuidhelling en daardoor heeft dit plaatsje een bloeiende wijnbouw, met goede Franse Moezelwijnen. Via de wijngaarden ga ik door naar Schengen in Luxemburg. Dat is ook een wijndorpje, maar het is vooral zeer druk bezocht vanwege goedkope brandstof en tabakswaren. De laatste jaren zijn de prijzen minder gunstig. Maar Schengen heeft nog een andere toeristische troefkaart in de vorm van het Internationaal Europees Centrum. Met o.m. een museum, restaurant en wandelboulevard. Vanuit Schengen heb je trouwens een prachtige fietsroute langs de Moezel naar Vianden. Dwars door de wijnbouwgebieden en als je nog een uurtje doortrapt, zit je in ‘la Petite Suisse Luxembourgoise’.

De Eifeltoren bij Apach.

Voor mij zitten de eerste 50 kilometers langs de Canner en de Moezel erop en ik ga via Duitsland weer terug naar Frankrijk.

Gekronkel tussen Manderen en Monneren.

Naar het grensplaatsje Apach, waar een replica van de Eifeltoren staat. Origineel of niet? Leuker is het stadje Sierck-les-Bains of kortweg Sierck. Waar eens de hertogen van Lorraine heersten en waar hun middeleeuwse kasteel nog steeds hoog boven de binnenstad uitsteekt. Het binnenstadje van Sierck is eveneens medieval, maar het zou beter gerestaureerd kunnen worden. De hoofdstraat maakt een vochtige en klamme indruk. Maar zo was dat vroeger ook.

Koud weer, maar wel een hartverwarmende omgeving.

Voor mij worden de volgende 50 kilometers vooral klim- en daalwerk. Met hellingen tot 16%, maar meestal zijn de beklimmingen kort. Terug naar mijn vertrekpunt in Vigy en een dwarsdoorsteek door het ‘Land van de drie Grenzen’. Bijna geen verkeer, afwisselend landschap en bijna geen man te zien. Zo nu en dan wordt ik aangegaapt door een koe die zich wezenloos staat te staren, maar that’s all. Het handjevol dorpen hebben allemaal leuke namen, maar er is niets te krijgen in Manderen, Monneren, Rémeling of Kirchnaumen. Hier en daar kun je een gîte huren, maar verder is dit ook een toeristisch nomansland! Kamperen kan links en rechts in de bossen. Moet wel, want campings zijn er niet. Het is wel makkelijk fietsen qua oriëntatie betreft. De stoomwolken van de centrale van Cattenom zijn zelden uit zicht. Dan weet je precies wààr je bent vertrokken vanmorgen.

Behalve boerendorpjes stuit je in deze omgeving weer regelmatig op de resten van de Maginot Linie. In diverse gevallen kun je bunkers en kazernes bezoeken. Zoals het Fort de Fresques bij Hestroff of het bekendere Hackenberg Fort.

De bron van de Canner is bij het dorpje Vry.

Daar heb ik vandaag allemaal geen zin in. Er rest me op de laatste 10 kilometer van vandaag nog het toetje van de dag. De zwaarste beklimming van deze ronde die vanaf Hestroff naar Gondreville gaat. Hij is met 5% – 8% stijging niet bijzonder zwaar, maar wel erg lang en het hoogste punt van de dag op 346m. Vlak daarbij heb je in Burtoncourt een uitstekende camping, die echter niet in het Pays de Trois Frontières ligt.  Daar kom ik niet en dus daal ik daarna verder af tot het eindpunt in Vigy.

praktisch

Vanaf Vigy v.v. gaan de eerste 50km over nagenoeg vlak terrein tot Schengen. Voor de helft over fietspaden. De rest gaat over rustige wegen. De tweede helft van dit traject (vanaf Schengen terug naar Vigy) gaat door heuvelachtig gebied, met vele korte en soms steile klimmetjes. Er zijn geen fietspaden, maar de wegen hebben amper verkeer. Je kunt ook in Schengen beginnen en dan het zware werk aan het begin doen en de laatste 50km rustig terug over het vlakke terrein van de Canner en Moezelvallei.

—-> VOLG DEZE ROUTE —-> untamed —->

= 107 km en 1000 hoogtemeters /max 16%

goede reis