De Neanderthaler was zo dom nog niet! Hij gebruikte namelijk een stuk gereedsschap dat functioneler was dan het mes. Het mes wordt gezien als de meest universele tool bij vele natuurvaardigheden en allerlei outdoor activiteiten. Maar is dat eigenlijk wel zo?

De Neanderthaler had waarschijnlijk alleen maar een vuistbijl als basic tool om te kunnen leven. Andere dingen, zoals naalden van beenderen had ie ook. Maar zonder vuistbijltje kon hij niet overleven.

Met de vuistbijl kon de Neanderthaler alles doen. Het bijltje had doorgaans twee snijvlakken en één bolle kant. De top was spits. Snijvlakken die scherp bleven, want de meeste vuistbijlen werden gemaakt van vuursteen. Maar je kon er ook een maken van kwartsiet, ryoliet of fonoliet. Andere steensoorten waren te bros of versplinterden te gemakkelijk.

Die stenen vind je vandaag de dag nog steeds en een vuistbijltje heb je in een kwartiertje gemaakt. Vreemd genoeg gebruikt geen enkele survivalexpert of bushcraftbeoefenaar een vuistbijl. Je kunt er immers mee snijden, hout mee hakken, timmeren of hem als wig gebruiken. De vuistbijl is dus geschikt om andere tools te improviseren.

Een andere toepassing van vuursteen, was het slaan van vuur. Met behulp van een andere steen, het ijzerhoudende marcasiet. Door de stenen tegen elkaar te slaan ontstonden vonken die met tondelmateriaal werden opgevangen. Daarvoor werd o.m. de tondelzwam en de zaden van lisdodde gebruikt, maar er zijn tientallen lichtontvlambare materialen als tondel te gebruiken. Aangevuld met stro, hooi en vervolgens twijgjes had de mens van toen, snel een basisvuurtje voor ‘t koken of een kampvuur om zich te verwarmen.

We kennen geen mensen die ervaring hebben met het gebruik van een (zelfgemaakte) traditionele vuistbijl of die vuur kunnen slaan met de twee genoemde steensoorten. Wie er iets meer over weet te zeggen, mag het vertellen op het forum of onder deze posting.

Neanderthaler museum in Duitsland

—- xxxx —-