Een keer per jaar kleuren grote delen van de Franse regio Lorraine knalgeel. Het koolzaad komt de laatste week van april en de eerste week van mei tot volle bloei. Een keer per jaar fiets ik langs de velden. Je hebt geluk gehad dat ik regelmatig stopte om een regenjas aan en uit te trekken en foto’s kon maken :) Bij deze dan de aangekondigde fotografische impressie, die fel afsteekt bij het grauwe industriële verleden van dit gebied.

Het is 6 uur in de morgen als ik vanuit het dorpje Morville sur Nied op de fiets stap. Donkere wolken die spoedig regen gaan brengen. Ik heb lekker uit kunnen slapen, anders had ik om 5 uur al in het zadel gezeten. Maar door al die bewolking breekt het daglicht later door.

Mijn ‘gemotiveerde’ vertrektijden en dat wil zeggen, wegwezen nog voordat de zon goed en wel opkomt, zijn niet zonder reden gekozen. De natuur is ‘s morgens mooier, er is nagenoeg geen verkeer op de weg en je hoeft je op de fiets niet te haasten. Bovendien weet je nooit wat je onderweg nog allemaal meemaakt. Maar op deze druilerige dag, gaat alles goed. Tijd om in Remilly te ontbijten bij de bakker en tijd om kennissen te bezoeken in Vigy.

Kilometers lang door geurige koolzaadvelden en met een grote bocht om de stad Metz. Metz is een mooie stad. Maar de voormalige burgermeester Rauss leed aan een zware vorm van cyclofobie. Waarvan de stad nog steeds niet is genezen. Zodoende zijn er weinig doorgaande fietspaden. Er komen er meer, maar de stad is momenteel volledig opengeknipt om er een tramsysteem aan te leggen.

Het einddoel is een geocaching evenement in een bos in de buurt van Koenigsmacker. Alleen de laatste 10 kilometers zijn heavy op de mountainbike. Ineens barst een onweer los . Zo wordt de fiets weer eens gewassen. Maar erg lang schoon blijft ie niet. Allemaal letterlijk moddervette zware kilometers die evenveel tijd vergen als de voorgaande 50 km. Maar je mag verder lezen. Deze keer hoef je me niet omhoog te duwen.

Een zeer steile helling tot een stijgingspercentage van 30%  noodzaakt me de voeten zelf aan de grond te zetten. Die er eigenlijk ook niet is. Bakken vol modder. De glijdende afdaling schiet ook niet op. Maar goed, ik ontmoet enkele geocachers en de plaats van het evenement is dus niet ver. De verkeerde ‘route’ genomen door kaarsrecht op het doel af te stuiven. Er was namelijk ook een verharde macadamweg die naar de lokatie leidde.

wordt vervolgd in ander artikel